Η χρυσή αυγή στο σχολείο μου…ΤΟ ΤΕΛΟΣ.

Φτάνοντας σήμερα το πρωί στο σχολείο , βλέπω μια ομάδα παιδιών να παίζουν κάνοντας τους χρυσαυγίτες. Σηκώνουν τα δεξιά τους χέρια και με χαιρετούν φασιστικά. 

Το σοκ , απίστευτο.

Η πίεση ξεπέρασε το 20…

Τα μαζεύω γύρω μου και αρχίζω να τους μιλάω. Γιατί το κάνουν αυτό , τι σημαίνει , που το είδαν , τι τους άρεσε σε αυτό ;

Οι απαντήσεις τους σαφέστατες. Τους εντυπωσίασε η στρατιωτική δομή και η πειθαρχία. Τους εντυπωσίασε το παρουσιαστικό των ναζί. Τους άρεσε ο τρόπος που διέταξαν τους δημοσιογράφους στη συνέντευξη τύπου του Αρχημαλάκα , το βράδυ των εκλογών.

Αφού κατάλαβα ότι αδυνατούσαν να ανταπεξέλθουν σε οποιαδήποτε παραγωγική συζήτηση , απομακρύνθηκα.

Στο γραφείο των καθηγητών όλοι μιλούσαν για τα αποτελέσματα των εκλογών και εστίαζαν στο φαινόμενο ”χρυσό αυγό”.

Σχολιασμοί , αλλά κανένας δεν έμπαινε στην ουσία.

Ώρα να διδάξω με το παράδειγμα.

Μπαίνω στην τάξη , για μάθημα.

Ανοίγω την πόρτα και κραυγάζω ”εγέρθητι”.

Τα παιδιά αποσβολωμένα με κοιτάζουν παράξενα.

Επαναλαμβάνω το παράγγελμα και τους λέω πως όποιος δεν σηκωθεί την ώρα που μπαίνω ΕΓΩ θα υποστεί τις συνέπειες της ανυπακοής και προσβολής του καθηγητή.

Και σηκώνονται όλοι…

Μέσα μου έτρεμα από θυμό και απόγνωση.

ΟΥΤΕ ΈΝΑΣ ΔΕΝ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΒΛΑΚΕΙΑ ΜΟΥ!

Το συνέχισα κι άλλο.

Όταν θα σηκώνομαι από την έδρα θα σηκώνεται , σε ένδειξη σεβασμού και όλη η τάξη ΕΙΠΑ.

Στο πρώτο τέταρτο σηκώθηκα και κάθισα στην έδρα πάνω από 10 φορές.

Κανονικό καψόνι.

Όλη η τάξη σηκωνόταν την ώρα που σηκωνόμουν.

Πόσο είπαμε πως είχε φτάσει η πίεση την ώρα που έφτασα;

Ε , καμία σχέση…τώρα είχε χτυπήσει κόφτες.

Κανένας , μα κανένας δεν αντέδρασε.

Ρε πούστη μου , ας βρισκόταν έστω και ένας να με αμφισβητούσε , να με έβριζε , να με πλάκωνε…

Κανένας.

Το χόντρυνα κι άλλο το παιχνίδι λοιπόν.

Μέσα στο τμήμα υπήρχαν δύο από τα παιδιά που με χαιρέτησαν ναζιστικά το πρωί.

Μόλις ο ένας από τους δύο πήγε να γυρίσει στιγμιαία στο πίσω θρανίο  , σηκώθηκα έξαλλος και άρχισα να του φωνάζω , τι συμπεριφορά είναι αυτή , που νομίζει ότι βρίσκεται , δεν σέβεται καθόλου τον δάσκαλο και τους συμμαθητές του.

Κατά σύμπτωση έπεσε και το στυλό του άλλου , από τους δύο. Άρχισα να φωνάζω και σε αυτόν.

Τους έβγαλα έξω από την τάξη και τους έστειλα στον διευθυντή.

Στο διάλειμμα πήγα στο γραφείο του διευθυντή και ζήτησα να αποβληθούν για δύο μέρες οι συγκεκριμένοι μαθητές , γιατί δεν σεβάστηκαν το δάσκαλο και τους συμμαθητές τους και παρεμπόδισαν το μάθημα.

Ο διευθυντής τους απέβαλε!!!

Το ίδιο συνέβει και στα άλλα τμήματα που είχα μάθημα (όμως δεν απέβαλα άλλους).

Τι άλλο να σας πω…

Να σας πω για τον εκφασισμό που ζούμε όλοι μας ;

Να σας πω πως πρέπει να κρεμαστούν οι υπεύθυνοι που εξέθρεψαν αυτό το φαινόμενο ;

Να σας πω πως το έγκλημα που έχει διαπραχθεί έχει δηλητηριάσει την συμπεριφορά των παιδιών μας ;

Να σας πω πως σκέφτομαι να μηνύσω τον Άρειο Πάγο που έδωσε άδεια σε αυτό το έκτρωμα ώστε να συμμετάσχει σε δημοκρατικές διαδικασίες ;

Να σας πω πως αυτοί είμαστε ;

Ήθελα να δείξω στα παιδιά , με τη δύναμη του παραδείγματος , ότι όποιος ασπάζεται το απόλυτο κακό πρέπει να είναι έτοιμος και να το υποστεί.

1)Αύριο σκέφτομαι να επαναλάβω πάλι την ίδια συμπεριφορά…

2)Αύριο σκέφτομαι να πάω στο σχολείο και να εξηγήσω στα παιδιά το λόγο της συμπεριφοράς μου και να ζητήσω συγνώμη.

 - – - – -

Αυτό που έγινε την Τρίτη , συνεχίστηκε την Τετάρτη και την Πέμπτη (χωρίς αποβολές αλλά με αρκετή αυστηρότητα).
Το σχολείο που είμαι , είναι ένα Γυμνάσιο σε μια αγροτοκτηνοτροφική περιοχή.
Τα παιδιά δεν ξεπερνούν τα 90.
Πολλά από αυτά ταξιδεύουν μιάμιση ώρα με το λεωφορείο κάθε πρωί για να έρθουν σχολείο.
Αρκετά ζουν εντελώς απομονωμένα , καθώς τα ζώα των γονιών τους καθορίζουν την διαμονή τους. Για αυτά τα παιδιά το σχολείο αποτελει την μόνη επαφή τους με άλλα παιδιά.
Τα πιο πολλά από αυτά συνεχίζουν στο τεχνικό λύκειο και ελάχιστα στο ενιαίο. Για αρκετά παιδιά το τέλος του γυμνασίου , είναι και το τέλος της σχολικής ζωής.
Την Τετάρτη το πρωί με πλησίασε ένα τσιγγανόπουλο , ο Αλέξης και με χαμόγελο μου είπε πως είναι ώρα να κόψω την πλάκα και να σταματήσω να είμαι διαφορετικός από ότι ήμουν  πριν.
Πραγματικά χάρηκα που ένα από τα παιδιά βρήκε το θάρρος να με πλησιάσει χαμογελώντας.
Του είπα πως σύντομα θα τους εξηγούσα την συμπεριφορά μου και του ζήτησα να μην πει τίποτα στους συμμαθητές του.
Σε κάποιο από τα επόμενα διαλείμματα με πλησίασε ένα παιδί της πρώτης γυμνασίου. Ο πατέρας του είναι ο παπάς ενός κοντινού χωριού.
Στην κουβέντα μας για το πως είναι ο πατέρας του , τι κάνει και τα σχετικά , ανάμεσα στα άλλα μου είπε , με την παιδική του αφέλεια , ότι ο πατέρας του ψήφισε χ.α.
Στην ερώτησή μου γιατί το έκανε αυτό μου απάντησε (όπως άκουσε από τον παπά δηλαδή) ”Για να φύγουν οι Αλβανοί , οι Βούλγαροι , οι Πακιστανοί και οι γύφτοι”.
Του είπα να θυμίσει στον πατέρα του , το μεσημέρι , ότι ο Χριστός είπε ότι δεν έχει καμία σημασία το χρώμα , η φυλή και το φύλο των ανθρώπων και πως είπε να αγαπάμε τον διπλανό μας σαν αδελφό. 



Το παιδάκι , αφού σάστισε για λίγο , χαμογέλασε και στην ερώτησή μου αν έχω δίκιο ή άδικο , συμφώνησε πως έτσι είναι όπως τα λέω.
Την Πέμπτη το απόγευμα συζήτησα με την γυναίκα μου και καταλήξαμε ότι πρέπει να τελειώνει αυτή η ιστορία.
Πραγματικά την Παρασκευή , σήμερα δηλαδή , μάζεψα τα παιδιά στο προαύλιο.
Ήταν το μεγάλο διάλειμμα στις έντεκα και μισή.
Μέχρι εκείνη την ώρα δεν είχα κάνει κουβέντα με κανέναν άλλον καθηγητή.
Στο κάλεσμα των παιδιών μαζεύτηκαν και τέσσερις καθηγητές.
Άρχισα να λέω στα παιδιά ότι όλες τις προηγούμενες μέρες η συμπεριφορά μου ήταν διαφορετική και τους ρώτησα αν κατάλαβε κάποιος τον λόγο.
Τα παιδιά με κοίταζαν αμίλητα.
Τους εξήγησα τότε ότι η συμπεριφορά μου είχε αλλάξει γιατί βρισκόταν σε κίνδυνο η δική τους συμπεριφορά.
Όταν θεωρούν ως πρότυπα κάποιες αρρωστημένες καταστάσεις τότε είναι θέμα χρόνου να αρρωστήσουν και τα ίδια.
Τους μίλησα για τον παραλογισμό του ναζισμού.
Τους εξήγησα με ποιο τρόπο ένας τρελός , ο χίτλερ , κατάφερε και παρέσυρε έναν ολόκληρο λαό.
Τους θύμισα τα γεγονότα του Β΄ Παγκόσμιου πόλεμου.
Τους θύμισα τη σφαγή στα Καλάβρυτα , που είναι και κοντά μς.
Τους θύμισα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Εξήγησα στα παιδιά ότι ο ναζισμός δεν είναι στάση ζωής , ούτε πολιτική πράξη αλλά ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΨΥΧΙΚΗ ΑΡΡΩΣΤΙΑ .
Τους είπα πως η συμπεριφορά μου τις τελευταίες μέρες δεν θα ήταν τίποτα μπροστά στο τι θα συνέβαινε αν υπήρχε πραγματικός ναζισμός στη χώρα.
Τους διηγήθηκα σκηνές από τα μαθητικά μου χρόνια , τότε που μας ξύριζαν το κεφάλι , μας φορούσαν ποδιές , πηγαίναμε τις Κυριακές στην εκκλησία με απουσίες και δεν μπορούσαμε να κυκλοφορήσουμε τα απογεύματα από τον φόβο του παιδονόμου.
Πρώτη φορά είδα 90 παιδιά και να μην ακούγεται η ανάσα τους.
Παίρνει το λόγο τότε ένας συνάδελφος φιλόλογος και άρχισε να μιλά και αυτός στα παιδιά. Το ίδιο έκανε και η καθηγήτρια των αγγλικών και της βιολογίας.
Χτύπησε το κουδούνι και τα παιδιά πήγαν προβληματισμένα στις τάξεις τους.
Είχα την ευκαιρία να πούμε περισσότερα τις επόμενες ώρες , σε κάθε τμήμα χωριστά.
Η όλη ιστορία έχει πάρει το δρόμο της μέσα στο σχολείο μας.
Αυτά που έγιναν στο σχολείο δεν ήταν τίποτα μπροστά σε αυτά που έγιναν στο διαδίκτυο.
Πριν λίγο καιρό φτιάξαμε αυτό το blog για να λέμε τις απόψεις μας. Αυτοί που μας διαβάζουν είναι φίλοι από το twitter και μερικοί άλλοι.
Με το αναρτήσαμε το ”Η χρυσή αυγή στο σχολείο μου…” χάσαμε κυριολεκτικά την ησυχία μας.
Πολλές χιλιάδες άνθρωποι το διάβασαν.
Έγινε reblogged και αναδημοσιεύτηκε από τόσους που χάσαμε το μέτρημα. Τα σχόλια που γράφτηκαν στα άλλα blogs ήταν αδύνατο να τα παρακολουθήσουμε όλα…
Μια ανάγνωση των πρώτων σχολίων μας δημιούργησε μια απαίσια αίσθηση.
Άνθρωποι που σχολίαζαν για να σχολιάζουν…
Οι περισσότεροι μίλησαν για πείραμα.
ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΕΙΡΑΜΑ.
Ποτέ δεν θα τολμούσα να χρησιμοποιήσω τα παιδιά , θα ήταν η απόλυτη ντροπή.
Τι ήταν ;
Ήταν ο παλαιότερος και πιο αποτελεσματικός τρόπος διδασκαλίας : ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ.
Με το παράδειγμα δίδασκε ο Σωκράτης. Το σπουδαιότερο μάθημα το έδωσε πίνοντας το δηλητήριο.
Με το παράδειγμα δίδασκε ο Χριστός.
Με το παράδειγμα διδάσκουμε όλοι δάσκαλοι.
Θυμάται κανείς από εσάς τη λαική ρήση : ”δάσκαλε που δίδασκες…” ;
Ο ρόλος του σχολείου δεν είναι να μάθει μόνο μαθηματικά , αρχαία , φυσική στα παιδιά. Ο ρόλος του σχολείου είναι να δημιουργεί ελεύθερους , σκεπτόμενους , ανεξάρτητους ανθρώπους.
Στην αρχή κάθε σχολικής χρονιάς , εδώ και 26 χρόνια , επισημαίνω στα παιδιά ότι ο πρωταρχικός στόχος των μαθημάτων μου είναι να τους μάθω να αμφισβητούν.
Μερικοί στα σχόλιά τους μίλησαν για προσπάθεια πολιτικής καθοδήγησης από εμένα.
Αυτό ούτε σε βιβλίο επιστημονικής φαντασίας δεν μπορείς να το βρεις.
Αυτή η παρατήρηση δείχνει ότι οι περισσότεροι άλλα διαβάζουν και άλλα καταλαβαίνουν.
Άλλοι στα σχόλιά τους μίλησαν για την κατάντια της ελληνικής εκπαίδευσης.
Είμαι σίγουρος πως αυτή την κατάντια την βλέπουμε παντού. Οι ίδιοι παρατηρούν την κατάντια της αστυνομίας , των εφοριών , των δημοσίων υπηρεσιών , της ίδιας της δουλειάς τους.
Είναι οι συνηθισμένοι κακόμοιροι που βλέπουν συνεχώς τα πάντα να καταρρέουν γύρω τους και αυτοί βλέπουν πάντα το σωστό και το επισημαίνουν. Μόνο που το βλέπουν και το επισημαίνουν πάντα κατόπιν εορτής και με ένα χαιρέκακο ύφος λένε :”είδες…τα έλεγα εγώ”.
Αυτοί είναι οι ”αν ήμουν πρωθυπουργός εγώ…” , οι έχοντες γνώση για όλα από σεισμούς , οικονομικά , μηχανολογικά , εικαστικά , φιλοσοφικά , οι ΕΙΔΗΜΟΝΕΣ.
Έχει τα προβλήματά της η εκπαίδευση , τα οποία όμως μπορούν να λυθούν με κοινή προσπάθεια. Προσπάθεια που δε καταβάλει κανένας και τα περιμένουν όλα από κάποιους αρχηγούς. Αφήνουν απρόσωπους θεσμούς να καθορίζουν την εκπαίδευση των παιδιών τους εθελοτυφλώντας μπροστά στην καταδίκη του μέλλοντος των παιδιών τους.
Είναι οι ίδιοι που επισημαίνουν κατάντιες ενώ οι ίδιοι στη δουλειά και στη ζωή τους κάνουν πάντα τις λάθος επιλογές.
Είναι αυτοί που μόνο επισημαίνουν και ποτέ δεν παρεμβαίνουν.
Αν ήταν δάσκαλοι θα είχαν επισημάνει το πρόβλημα που δημιουργεί ο ναζιστικός μιμητισμός  και θα εστίαζαν στις εξισώσεις , στον πλάγιο λόγο , στα πέταλα και στα σέπαλα και στην εργασία των καλλιτεχνικών…
Η αντίληψη των παιδιών σήμερα στο σχολείο μου ενίσχυσε την πεποίθηση ώστε να μην υπεκφεύγω από κανένα πρόβλημα και καμιά πρόκληση.
Όταν θα δω κάτι θα αντιδράσω. Μπορεί μερικές φορές να φαίνομαι γραφικός και ιδιότροπος. Το προτιμώ από το να κλείνω τα μάτια και τα αυτιά. Δεν μπορώ να ακούω καθημερινά ”δε βαριέσαι” και ”ντάξει”.
Μερικοί στα σχόλιά τους αντέδρασαν για τις αποβολές που έδωσα στα παιδιά.
Οι αποβολές ήταν δύο ωρών (μέχρι το τέλος της ημέρας).
Στα 26 χρόνια ως καθηγητής έχω καταφύγει στις αποβολές 2 φορές.
Η πρώτη ήταν πριν 20 και βάλε χρόνια και αφορούσε το γιο γνωστού αγροτοσυνδικαλιστή (που ανέβαινε στα τρακτέρ και έκλεινε δρόμους) γιατί θεωρούσε ότι το σχολείο του ανήκει και μπορούσε να φέρετε με άσχημο τρόπο στους συμμαθητές του. Η δεύτερη φορά ήταν πριν τέσσερα χρόνια όταν τρεις ”μαθητές” στρίμωξαν ένα ”αγαθό” κορίτσι στο λεβητοστάσιο του σχολείου και ασελγούσαν.
Θέλω να πω και δυο λόγια σε όλους τους γονείς.
Εσείς δεν είστε που μαθαίνετε στα παιδιά σας να συμπεριφέρονται με τέτοιο τρόπο και έπειτα παραπονιέστε ότι η κοινωνία έχει χαλάσει ;
Για αναλογιστείτε την κατάσταση που έχετε διαμορφώσει στα σπίτια σας…
Μυστικά , μισές κουβέντες , υποκρισία , κανένας διάλογος , βαρεμάρα , έλλειψη στόχων και προσανατολισμού , ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ.
Περιχαρακωμένοι μέσα στον μικροαστισμό σας , θεωρείτε πως τα όνειρα που κάνατε για την ζωή σας και δεν τα πραγματοποιήσατε θα βρουν την έκφρασή τους στα παιδιά σας. Τα υπερπροστατεύετε γιατί θεωρείτε πως όλα γύρω σας είναι απειλές.Έχετε χάσει την εμπιστοσύνη σας στην κοινωνία. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΝΑΖΙΣΜΟΥ , που όλοι ψάχνετε με αγωνία να βρείτε. Ο ολοκληρωτισμός και ο φασισμός ξεκινά από το σαλόνι σας , βγαίνει μια βόλτα μέχρι το δρόμο και πίνει καφέ μαζί σας στην πλατεία.
Παραπονιέστε πως σας περιορίζει η οικογένεια και τα παιδιά σας και πως αν ήσασταν μόνοι σας όλα θα ήταν διαφορετικά.
Παραπονιέστε όταν μεγαλώνουν τα παιδιά σας και φεύγουν από το σπίτι.
Γενικά ένα παράπονο είναι όλη σας η ζωή , χωρίς καμιά αντίδραση και χωρίς καμιά διάθεση να διορθώσετε τίποτα.
Όλα τα περιμένετε από τους άλλους . . . και τους κρίνετε και από πάνω!
Όσο για μένα , έχω δύο παιδιά και τα αγαπώ ακριβώς το ίδιο με τα δικά σας.
Όσοι ευχήθηκαν ( το έγραψαν πολλοί) να με έβρισκε εγκεφαλικό εξαιτίας της πίεσης που μου ανέβηκε , έχω να σας πω , πως ήταν σχήμα λόγου και ούτε πίεση έχω και είμαι και υγιέστατος.
Θα συνεχίσω να παρεμβαίνω , να διδάσκω , να τσακώνομαι , να βρίζω , να περνάω καλά.
Εσείς προσέξτε μη τύχει και τα παιδιά σας μάθουν τι είναι η αλήθεια , τι είναι ο αυτοσεβασμός , τι είναι η ζωή.
Ευχαριστώ αυτούς που κατάλαβαν την πρόθεσή μου και μου έστειλαν τα σχόλια – αλληλεγγύη τους.
Υ.Γ. Όσοι διαβάζετε ένα κείμενο από αναδημοσίευση καλό θα ήταν να κοιτάτε το προφίλ και τα δείγματα γραφής του αρχικού blog που δημοσίευσε το κάθε άρθρο. Θα σας βοηθήσει να καταλάβετε το πραγματικό νόημα του κάθε κειμένου.

by Αντικλείδι , http://antikleidi.wordpress.com

Εικόνες από Ελλάδα σε πόλη της Αμερικής.

Στο Στόκτον, τη χρεοκοπημένη πόλη της Καλιφόρνιας, όλες οι προσπάθειες δεν κατάφεραν να σώσουν την οικονομία.

Το Στόκτον της βόρειας Καλιφόρνιας είναι η μεγαλύτερη πόλη που έχει χρεοκοπήσει ποτέ στις Ηνωμένες Πολιτείες και από τις 28 Ιουνίου υπάγεται στο άρθρο 9 για προστασία από τους πιστωτές. Σύμφωνα με τη δήμαρχο της πόλης, Αν Τζόνστον, οι πολλαπλά λανθασμένες πολιτικές αποφάσεις που ελήφθησαν την τελευταία δεκαπενταετία οδήγησαν την πόλη στη χρεοκοπία.

Οπως εξηγεί η κ. Τζόνστον, όλα ξεκίνησαν στις αρχές της δεκαετίας του ’90 όταν ο δημόσιος τομέας στην Καλιφόρνια διευρυνόταν και αποκτούσε γενναιόδωρα προνόμια. Στην προσπάθειά τους να συγκρατήσουν τον πληθυσμό τους, οι μικρότερες πόλεις, όπως το Στόκτον, προσέφεραν κι αυτές παρεμφερείς απολαβές στους εργαζομένους τους: δωρεάν ασφάλιση, υψηλούς μισθούς, επιμίσθια και γενναιόδωρες συντάξεις. Στη συνέχεια ήρθε η έκρηξη στην αγορά ακινήτων. Δεν ήταν λίγοι οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής του Σαν Φρανσίσκο που αγόρασαν κατοικίες στο Στόκτον λόγω των χαμηλών αντικειμενικών αξιών. Ως αποτέλεσμα, κατά την περίοδο 2000–2008 ο πληθυσμός αυξήθηκε κατά 25%. Το ίδιο διάστημα, ο δήμος αποφάσισε να επενδύσει σε νέες πολυτελείς υποδομές, καθώς, όπως εξηγεί η δήμαρχος, «οι πολιτικοί πίστευαν ότι η αγορά ακινήτων δεν θα σταματούσε ποτέ και έτσι η ανάπτυξη έγινε με ομόλογα».

Τέσσερα χρόνια μετά την κατάρρευση της αγοράς ακινήτων, παρά τις περικοπές της τάξης των 100 εκατ. δολαρίων, το χρέος της πόλης των 300.000 κατοίκων ξεπερνά τα 5 δισ. δολάρια. Τα σκληρά μέτρα λιτότητας, οι απολύσεις στον δημόσιο τομέα, οι περικοπές στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, οι μειώσεις μισθών και συντάξεων των δημοσίων υπαλλήλων δεν άρκεσαν για να περισώσουν την οικονομία. Σύμφωνα με την Αν Τζόνστον, «δεν υπήρχε δυνατότητα άλλων περικοπών ή περαιτέρω εξαθλίωσης των μισθών». Παρά τις πολύμηνες προσπάθειες επαναδιαπραγμάτευσης, οι πιστωτές της πόλης, που αποτελούνται από ασφαλιστικές εταιρείες και από την τράπεζα Γουέλς Φάργκο, δεν συμφώνησαν σε αναδιάρθρωση του χρέους. Σύμφωνα με το άρθρο 9, η χρεοκοπία παγώνει τις πληρωμές προς τους πιστωτές. Με τον τρόπο αυτό τα έσοδα που έρχονται από τους αυξημένους φόρους, παραμένουν στην πόλη, αντί να πηγαίνουν προς την αποπληρωμή του χρέους και των επιτοκίων του.

«Αγαπητό Στόκτον, μην το βάζεις κάτω. Αγαπητό Στόκτον, είσαι όμορφο». Αυτά είναι κάποια από τα συνθήματα που είναι γραμμένα στα πανό με τα οποία ο δήμος του Στόκτον ντύνει τις άδειες βιτρίνες εκατοντάδων καταστημάτων που έχουν βάλει λουκέτο.

Σήμερα, το κέντρο του Στόκτον μοιάζει με φάντασμα, με τις περισσότερες επιχειρήσεις να έχουν κλείσει. Η ανεργία έχει εκτιναχθεί στο 25% και η εγκληματικότητα, σύμφωνα τον εκπρόσωπο της αστυνομίας, Τζο Σίλβα, έχει διπλασιαστεί. Οι συμμορίες δρουν ανενόχλητες, καθώς το προσωπικό της αστυνομίας έχει μειωθεί δραματικά. Οι πολίτες αυτο-οργανώνονται και συμβάλλουν στο έργο της αστυνομίας, καταγγέλλοντας παράνομες δράσεις μέσω Facebook. H πυροσβεστική υπολειτουργεί, επίσης. Οι άλλοτε πολυτελείς υποδομές, τα μοντέρνα δημόσια κτίρια, τα στάδια, τα πάρκα, το παραλιακό μέτωπο και η μαρίνα ερημώνουν. «Είμαστε η Ελλάδα των Ηνωμένων Πολιτειών», λέει χαρακτηριστικά ο 61χρονος πρώην αστυνομικός Νόρμαν Σπαρξ. «Οι πολιτικοί μας ξόδευαν, ασύστολα, χρήματα τα οποία δεν είχαν. Σαν να ήταν μεθυσμένοι καπετάνιοι, οδήγησαν το πλοίο στα βράχια», συμπληρώνει. «Δεν γνωρίζουμε πού θα είμαστε σε δύο χρόνια, όπως οι Ελληνες δεν φαντάζονταν τη σημερινή τους κατάσταση». Ο Σαλβαντόρ Σεράνο, 21 ετών, λέει πως είναι αδύνατο να βρεις δουλειά στο Στόκτον.

Σε αντίθεση με τους πολίτες που εκφράζουν έντονη ανησυχία για το μέλλον και αγανάκτηση για την ανεύθυνη πολιτική, η δήμαρχος Αν Τζόνστον έχει στο γραφείο της ένα φτυάρι και αυτοαποκαλείται «οικοδόμος». Είναι πεπεισμένη πως η χρεοκοπία θα δώσει στην πόλη τον χρόνο που χρειάζεται για να ξεκινήσει από το μηδέν, δημιουργώντας έναν πλήρως αναδιαρθρωμένο, υγιή ανταγωνιστικό και μικρότερο δημόσιο τομέα, με σύγχρονες και «έξυπνες» δημόσιες υπηρεσίες. Υποστηρίζει ότι μέσα σε 2 χρόνια η πόλη θα έχει βγει από τη χρεοκοπία και σε 8 χρόνια το πρόσημο της οικονομίας θα είναι θετικό. Επαναλαμβάνει τη λέξη «ανάπτυξη», λέγοντας ότι οι μηχανισμοί της πόλης θα απορροφήσουν και το παραμικρό κονδύλιο που παρέχει η ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ για τη δημιουργία νέων υποδομών.

«Η χρεοκοπία που φέρνει ανακούφιση στο Στόκτον, θα ήταν καταστροφική για την Ελλάδα», καθώς όπως επισημαίνει οι βασικότερες υπηρεσίες, όπως τα νοσοκομεία, οι ιατροφαρμακευτικές προμήθειες παραμένουν αρμοδιότητα του ελληνικού κράτους και θα κατέρρεαν μαζί με αυτό, κάτι που δεν συνέβη με το Στόκτον. Οπως τονίζει, αυτή τη στιγμή έχουν καταρρεύσει τα πάντα. «Ομως, υπάρχουν ακόμα νοσοκομεία, ιατροφαρμακευτικές προμήθειες και σχολεία», γιατί οι υπηρεσίες αυτές παρέχονται από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση σε συνδυασμό με την κυβέρνηση κάθε πολιτείας. «Η Ελλάδα από την πλευρά της πρέπει να αξιοποιήσει την κρίση στον μέγιστο δυνατό βαθμό, εξυγιαίνοντας τον δημόσιο τομέα της. Παράλληλα, πρέπει να απορροφήσει τα κονδύλια που της παρέχονται από την Ε.Ε. για την ανάπτυξη». 

by Αντικλείδι , http://antikleidi.wordpress.com

Η διαφθορά ως κύριος συντελεστής της ανεργίας.

Εκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας της Διεθνούς Διαφάνειας, καθώς και μία εντυπωσιακή μελέτη του Περουβιανού οικονομολόγου, Χερνάντο ντε Σότο, συμπεραίνουν ότι διαφθορά, παραοικονομία και γραφειοκρατία είναι σημαντικοί τροφοδότες της ανεργίας.

Παρά τις τεράστιες τεχνολογικές εξελίξεις, παρά τα αυστηρά μέτρα που έχουν υιοθετηθεί και παρά την ταχύτατη ανταλλαγή πληροφοριών, η Παγκόσμια Τράπεζα εκτιμά ότι το «μαύρο» και άρα παράνομο χρήμα που κυκλοφορεί παγκοσμίως, οδεύει αισίως προς τα 2 τρισεκατομμύρια δολάρια. Ετσι, σε σύγκριση με τα 500 δισ. δολάρια που κατέγραφαν οι εκτιμήσεις το 1995, έχουμε τετραπλασιασμό μέσα σε 17 χρόνια -δηλαδή ρυθμό αύξησης κοντά στο 20% ετησίως. Το ερώτημα, έτσι που τίθεται, είναι τι ποσό θα είχαμε χωρίς τα μέτρα καταπολέμησης της «μαύρης οικονομίας» και του συναφούς με αυτήν οικονομικού εγκλήματος.

Οι Ιταλοί συνάδελφοι, Φαμπρίτσιο Κάλβι και Λέο Σίστι, οι οποίοι χρόνια τώρα ασχολούνται με το οικονομικό έγκλημα και έχουν συγγράψει σημαντικά βιβλία πάνω στο θέμα αυτό, είναι κατηγορηματικοί: «Η απίστευτη ανάπτυξη του χρηματοοικονομικού τομέα και η είσοδος στις διεθνείς αγορές αναπτυσσομένων χωρών, όπως για παράδειγμα η Κίνα και η Ρωσία, έχουν ανεβάσει το θερμόμετρο του οικονομικού εγκλήματος στα ύψη. Επιπροσθέτως, στις μέρες μας είναι ξεκάθαρο ότι υπάρχουν πλέον στενές σχέσεις μεταξύ τρομοκρατίας και τοπικών μαφιόζικων οργανώσεων, με αποτέλεσμα η όλη κατάσταση να έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις.

Από τη δική του σκοπιά, ο γνωστός και απειλούμενος με θάνατο από την μαφιόζικη οργάνωση Καμόρα στην Νάπολη, Ιταλός συγγραφέας, Ρομπέρτο Σαβιάνο, σε σπάνια συνέντευξή του σε σουηδική εφημερίδα, τονίζει ότι «…οι μαφιόζικες οργανώσεις, τα σαράντα τελευταία χρόνια, έχουν αποσυρθεί σε κάποιον βαθμό από το οργανωμένο έγκλημα. Το αφήνουν στα χέρια μικρομαφιόζων, τους οποίους και χρησιμοποιούν κάθε φορά που αυτό χρειάζεται. Σήμερα, παντού όπου το κράτος είναι ισχυρό και πανταχού παρόν, οι μαφιόζοι ελέγχουν -στο μέτρο που μπορούν- τις αρθρώσεις του, σε συνεργασία βεβαίως με διεφθαρμένους πολιτικούς.

Δημιουργείται έτσι ένα πολιτικοοικονομικό εξάμβλωμα που πλήττει την κοινωνία των πολιτών και την υγιή επιχειρηματική δραστηριότητα. Στη νότια Ιταλία, ένα μέρος της ανεργίας οφείλεται στη σκοτεινή αυτήν κατάσταση. Αφήνω που η μαφία στη Σικελία και τη Νάπολη ελέγχει και μέρος των οργανισμών απασχόλησης, κυρίως στα λιμάνια και τη δημόσια καθαριότητα…».

Πηγαίνοντας πιο μακριά, η Παγκόσμια Τράπεζα, στις τελευταίες εκθέσεις της τονίζει, μεταξύ άλλων, ότι στις χώρες με υψηλούς δείκτες διαφθοράς είναι υψηλά και τα ποσοστά ανεργίας, διότι αφαιρείται πολύτιμο χρήμα από την επίσημη οικονομία. Ετσι, δεν γίνονται επενδύσεις και άρα δεν δημιουργούνται και οι ανάλογες θέσεις εργασίας. Την ίδια στιγμή, η απασχόληση στην παραοικονομία νοθεύει πλήρως και το εργασιακό περιβάλλον, το οποίο όμως αρκετοί το αποφεύγουν, λόγω εθισμού σε παραοικονομικές δραστηριότητες.

Στις χώρες, λοιπόν, αυτές δημιουργούνται και σοβαρά θεσμικά προβλήματα, τη φύση των οποίων, καθώς και τις επιπτώσεις τους περιγράφει ο Χερνάντο ντε Σότο, ο διεθνούς κύρους Περουβιανός οικονομολόγος και συγγραφέας. Στο βιβλίο του «Τα Μυστήρια του Κεφαλαίου», ο Χ. ντε Σότο, που παλαιότερα είχε γράψει το θαυμάσιο πόνημα για την παραοικονομία στη Λατινική Αμερική, θέτει δύο σημαντικά ερωτήματα: Γιατί, παρά την κατάρρευση του κομμουνισμού, πολλές οικονομίες δεν υιοθετούν τις λειτουργίες της αγοράς; Γιατί αρκετές αναδυόμενες οικονομίες δεν μπορούν να καταπολεμήσουν τους καταπατητές γης και την παράνομη ιδιοκτησία;

Οι απαντήσεις του Περουβιανού οικονομολόγου στα ερωτήματα αυτά είναι αποκαλυπτικές, εντυπωσιακές και σχολαστικά τεκμηριωμένες. Ο Χ. ντε Σότο γράφει ότι στην Αίγυπτο, για να αγοράσει κανείς κρατική γη στην έρημο, πρέπει να περάσει από 77 γραφειοκρατικές διαδικασίες και να πάει σε 32 δημόσιους και ιδιωτικούς οργανισμούς. Οσο για το χρόνο που θα απαιτηθεί, προκειμένου να πάρει την άδεια, κυμαίνεται από πέντε έως δεκατέσσερα χρόνια. Το ίδιο άτομο, για να κατασκευάσει μόνιμες αρδευτικές εγκαταστάσεις στο κτήμα του, θα πρέπει να υποστεί κάπου 60 νέες γραφειοκρατικές δοκιμασίες διάρκειας έξι έως έντεκα χρόνων.

Στη Βραζιλία, αναφέρει ο Περουβιανός οικονομολόγος, η αγορά και εγκατάσταση σε δημόσια γη, απαιτεί 66 γραφειοκρατικές διαδικασίες, συνολικής διάρκειας τριών έως πέντε χρόνων. Παρεμφερής είναι και η κατάσταση στο Περού, στην Αϊτή, αλλά και σε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής, στις οποίες το κράτος αντιπροσωπεύει τις κύριες πηγές της διαφθοράς και της παραοικονομίας. Εξάλλου, αυτά τα δύο φαινόμενα αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία, στο μέτρο που το ένα συντηρεί το άλλο.

«Οπως είναι φυσικό», γράφει ο Χ. ντε Σότο, «οι κυβερνητικοί περιορισμοί γίνονται το εφαλτήριο για σωρεία παραοικονομικών δραστηριοτήτων και οι πολίτες πιέζονται στην παράνομη συναλλαγή, η οποία απορρέει από τις κρατικές παρεμβάσεις. Ολα αυτά θα μπορούσαν να αποφεύγονται, αν οι κάτοικοι των χωρών, στις οποίες αναφέρομαι, είχαν τη δυνατότητα να αποκτήσουν νομίμως ιδιοκτησιακά δικαιώματα. Συμβαίνει όμως ακριβώς το αντίθετο και η κατάσταση αυτή αναπόφευκτα οδηγεί στη διαφθορά…».

Με άλλα λόγια, ο Χ. ντε Σότο συνδέει άμεσα την ανάπτυξη της διαφθοράς με τον περιορισμό των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας, φαινόμενο που υπογραμμίζεται και από διεθνείς οργανισμούς. Ετσι, σε εκθέσεις της γνωστής οργάνωσης Διεθνής Διαφάνεια, επισημαίνεται ότι σε χώρες όπου δεν υπάρχουν ξεκάθαροι κανόνες της λειτουργίας της αγοράς, αναπτύσσεται το οικονομικό έγκλημα σε όλες τις εκδοχές και τις προεκτάσεις. «Παρ’ όλα αυτά», τονίζει ο ντε Σότο στο βιβλίο του, «σήμερα έχουμε όλες τις προϋποθέσεις για να οδηγηθεί η ανθρωπότητα σε ανάπτυξη».

Πέρα, όμως, από τις παραπάνω πτυχές της διαφθοράς που επισημαίνει ο Περουβιανός οικονομολόγος, στην έρευνά του κάνει λόγο και για τη σχέση της διαφθοράς με την ανεργία. Εξηγεί έτσι ότι, στις πολύ διεφθαρμένες χώρες, οι επιχειρήσεις συνήθως αφαιρούν από την απασχόληση το κόστος της διαφθοράς -δηλαδή, τα ποσά που καταβάλλουν για να κάνουν «δουλειές» με τους ντόπιους γραφειοκράτες. Με άλλα λόγια, για να καλύψουν τις «απώλειες», είτε απολύουν προσωπικό είτε, φυσικά, δεν προσλαμβάνουν νέο, ακόμα κι όταν υπάρχει ανάγκη.

Υπολογίζεται έτσι ότι στην Αίγυπτο, εξ αυτού του λόγου, τα τρία τελευταία χρόνια της εξουσίας του Χόσνι Μουμπάρακ, περισσότεροι από 100.000 νέοι έχασαν τη δουλειά τους -γεγονός που φούσκωσε και το κίνημα αμφισβήτησης του καθεστώτος. Στο Περού, και γενικά στη Λατινική Αμερική, η γραφειοκρατία και η διαφθορά αποτελούν σοβαρό εμπόδιο στην επιχειρηματικότητα των νέων, με άμεση συνέπεια τη διόγκωση της ανεργίας. «Αν ο Μπιλ Γκέιτς βρισκόταν στη Λατινική Αμερική ή σε οποιαδήποτε άλλη γραφειοκρατική χώρα, η Microsoft δεν θα είχε υπάρξει», γράφει στο βιβλίο του «Τα Μυστήρια του Κεφαλαίου» ο Χ. ντε Σότο. Σίγουρα δεν γνωρίζει πολύ καλά τι λέει και γιατί.

Παρόμοιες σκέψεις και απόψεις ας τις λάβουμε, λοιπόν, κάποτε σοβαρά και στη χώρα μας -τώρα, που η οικονομία βυθίζεται και ο ιδιωτικός τομέας της κοινωνίας έχει ένα εκατομμύριο ανέργους.

ΑΘΑΝ. Χ. ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ , naftemporiki.gr

Μας 'δουλεύουν' και στη φτώχεια μας.........

........''παίζουν'' επικοινωνιακά παιχνίδια, καθώς προσπαθώντας να έχουν όσο το δυνατό λιγότερο πολιτικό κόστος, τονίζουν συχνά πως βάζουν κόκκινες γραμμές ή πως αυτό το μετρό εμείς δεν το προτείναμε..  



Η εσωτερική Τρόικα,  σε ρόλο σωτήρα του ελληνικού λαού, παίρνει τα πιο σκληρά και οδυνηρά μέτρα, που έχουν παρθεί στη χώρα μας υποτίθεται για να παραμείνουμε στο ευρώ και να ξεπεράσουμε την οικονομική κρίση. Τα νέα μέτρα θα ισοπεδώσουν στην κυριολεξία την ελληνική κοινωνία και θα οδηγήσουν αρκετούς πολίτες στην εξαθλίωση!
Πάντως, το γεγονός που μου προκαλεί αηδία και προφανώς φτάνει στα όρια της συνειδητής εθνικής προδοσίας από τους τρεις πολιτικούς αρχηγούς είναι πως ακόμη και στη ΦΤΩΧΕΙΑ μας, εκείνοι μας γέμισαν με προεκλογικά ψεύδη, είτε βάζοντας ο ένας κόκκινες γραμμές, είτε ο άλλος υποσχόταν αποκατάσταση αδικιών και μέτρα για την ανάπτυξη!
Δείτε ορισμένα σημεία από τα 18 που είχε εξαγγείλει ο  κ. Σαμαράς:
-αποκατάσταση των πολύ χαμηλών συντάξεων και των πολυτεκνικών επιδομάτων στα επίπεδα του 2009 καθώς και των ειδικών επιδομάτων. Επίσης αποκατάσταση των ζημιών που υπέστησαν οι ομολογιούχοι και τα ασφαλιστικά ταμεία.
-επέκταση του επιδόματος ανεργίας στα δύο χρόνια
-να μην πέσουν άλλο οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα. «Διαφωνώ με την άποψη ότι για να υπάρξει ανάπτυξη πρέπει να πέσουν οι μισθοί. Στηρίζουμε τις συβάσεις εργασίας. Για τη μετενέργεια ζητούμε να επιστρέψουν στα προηγούμενα επίπεδα», είπε.
-τα μέτρα των 11,5 δισ. ευρώ να επεκταθούν για δύο ακόμη χρόνια. «Θα θεσπίσουμε για το 2013 3,5 δις. ευρώ περικοπές και όχι επτά δισ. Έτσι, οι περικοπές θα γίνουν από τη σπατάλη του δημοσίου και όχι από μισθούς».
-δεν θα απολύονται οι δημόσιοι υπάλληλοι για μία τριετία μετά το κλείσιμο δημοσίων οργανισμών. «Όχι άλλες οριζόντιες περικοπές, όχι άλλη μείωση μισθών και συντάξεων, όχι άλλη περικοπή του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων, όχι άλλη φορολόγηση.
Ο ''αριστερός'' κ. Κουβέλης είχε τονίσει πως πρέπει άμεσα να γίνει:
-Αλλαγή των μέτρων ύψους  11,5 δις για τη δημοσιονομική προσαρμογή 2012-2014 (που προβλέπεται να αποφασιστούν έως τον Ιούνιο)   με προστασία του λαϊκού εισοδήματος και  απόδοση βαρύτητας στην καταπολέμηση της σπατάλης και της διαφθοράς  και στην αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής.
  - Αναθεώρηση του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων, με στόχο την αξιοποίηση και όχι την εκποίηση του δημόσιου πλούτου , την αντικατάσταση της εισπρακτικής λογικής , τη σύνδεση της όλης διαδικασίας με την αλλαγή του οικονομικού μοντέλου και τη δημιουργία μιας νέας λειτουργικής σχέσης κράτους.
Ο κ. Βενιζέλος, ο ''πρόεδρος'' των νόμου ''περί ευθύνης υπουργών'' και άλλων πολλών που εξυπηρετούν τη διαπλοκή και την αδιαφάνεια,  τόνιζε συνεχώς πως για να παρθούν οποιαδήποτε μέτρα, πρέπει πρώτα να επιτευχθεί επιμήκυνση 2 ετών και πως η ελληνική κοινωνία δεν αντέχει άλλες οριζόντιες περικοπές.
Οι σωτήρες, λοιπόν, του έθνους πράττουν ακριβώς το αντίθετο, λαμβάνοντας τα πιο δυσβάσταχτα μέτρα(κόψιμο δώρων, κόψιμο συντάξεων, κόψιμο επιδομάτων στους εποχικούς υπαλλήλους, κόψιμο κοινωνικών επιδομάτων, κόψιμο στην Παιδεία και στην Υγεία) και παράλληλα μας ''δουλεύουν'', θεωρώντας μας κουτούς και ανόητους πως είναι τα τελευταία μέτρα και σε δύο χρόνια η κατάσταση θα είναι διαφορετική.
Συνάμα, ''παίζουν'' επικοινωνιακά παιχνίδια, καθώς προσπαθώντας να έχουν όσο το δυνατό λιγότερο πολιτικό κόστος, τονίζουν συχνά πως βάζουν κόκκινες γραμμές ή πως αυτό το μετρό εμείς δεν το προτείναμε ή διαρρέουν στα ΜΜΕ ορισμένα μέτρα και στη συνέχεια κάποια υποτίθεται πως τα έσωσαν με δική τους πρωτοβουλία.
Κατά συνέπεια, δε σέβονται τίποτα, ούτε την εξαθλίωση του ελληνικού λαού προκειμένου να επιβιώσουν πολιτικά και να παραμείνουν γατζωμένοι στην εξουσία.  


Του Γ.Μακράκη

cretalive.gr