ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΝΕΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, ΓΙΑ ΤΙΣ ΒΑΘΙΕΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΙΣΤΟΥ

Η Ελλάδα ζει μια από τις χειρότερες στιγμές της νεότερης ιστορίας της.

Οι πολιτικές που αναπτύχθηκαν τα τελευταία 30 χρόνια, με την κυριαρχία του δικομματισμού έφεραν τη χώρα στο χείλος της καταστροφής.

• Ένα κράτος στημένο στα πρότυπα της πελατειακής σχέσης και της ομηρίας των εργαζομένων από τους παραδοσιακούς πολιτικούς σχηματισμούς, με τη διαφθορά και την διαπλοκή να αποτελεί τον μοχλό για κάθε διαδικασία ανάληψης και εκτέλεσης δημόσιων ή δημοτικών έργων.
• Μια δημόσια διοίκηση χωρίς κάποιο στρατηγικό προσδιορισμό και στόχο και με μόνο εφαλτήριο το βόλεμα των δικών μας παιδιών, χωρίς την πρόβλεψη για το αύριο. Όλα για τον προσπορισμό ψήφων και την διεύρυνση των πελατειακών σχέσεων που περιγράψαμε προηγούμενα.

• Η πολιτική άρχιζε και τέλειωνε σε ψευδεπίγραφα του στυλ: «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» για να καταλήξουν οι βασικοί εμπνευστές του σήμερα σε ομοκρέββατους και ομοτράπεζους των πιο ακραίων νεοφιλελευθέρων της Ευρωζώνης, της Μέρκελ και του Σαρκοζί, και όλα αυτά και άλλα τόσα στο όνομα του σοσιαλισμού και της δημοκρατικής παράταξης.

Κάποιοι στην Ελλάδα, από θέσεις, βέβαια, μειοψηφίας φωνάζαμε

• για την αναδιάρθρωση του πολιτικού συστήματος,
• για την αλλαγή της νοοτροπίας για την διάθεση του πολιτικού χρήματος, γινόμασταν «κακοί» καταγγέλλοντας το πελατειακό σύστημα, μιλούσαμε, από τότε,
• για την ανάγκη διαρθρωτικών αλλαγών,
• για τον αναγκαίο εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης,
• για την πάταξη της διαφθοράς και της γραφειοκρατίας που απέτρεπαν κάθε προσπάθεια αναπτυξιακής μεταρρύθμισης του παραγωγικού προτύπου της χώρας.

• Ήμασταν οι «εχθροί της πατρίδας» όταν διαφωνήσαμε με την τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων στη χώρα μας, τότε που μπήκε η ταφόπλακα για την οικονομία της χώρας, όταν τα πάντα δόθηκαν στους εθνικούς εργολάβους με τις τιμές 100% πάνω από την πραγματική τους αξία..
• Ήμασταν ακόμη αυτοί που όταν ξέσπασε η κρίση είπαμε με όση φωνή διαθέταμε ότι η κρίση δεν θα αντιμετωπιστεί με την κοινωνία στο καναβάτσο και προτείναμε μιαν άλλη στρατηγική,

δηλαδή προτείναμε, τότε το 2010

• να γίνει θετική αναδιάρθρωση του χρέους και μας έλεγαν οι κυβερνώντες (όλοι μαζί) ότι ήμασταν εκτός τόπου και χρόνου (τώρα;) και προχώρησαν στο κούρεμα με τους πιο απεχθείς όρους.
• Λέγαμε για την ανάγκη διεκδίκησης της έκδοσης ευρωομολόγου και μας κοίταζαν, αδαείς και με στόμα ανοιχτό,
• ζητάγαμε να αντιμετωπιστεί η κρίση ως γεγονός μίας άλλης αλληλέγγυας Ευρώπης με διευρυμένη και ενιαία οικονομική πολιτική, με άλλο ρόλο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, λέγαμε, λέγαμε, λέγαμε και μας κοίταζαν σαν εξωγήινους και νάτα τώρα.

Τώρα φτάσαμε με τις πολιτικές τους στο 22% την ανεργία με 1.000.000 ανέργους στο κατώφλι της απόγνωσης, με τις αυτοκτονίες να διαδέχονται η μία την άλλη, με τον κοινωνικό ιστό διαλυμένο, με την λεγόμενη δημοκρατική παράταξη, σε επίπεδο ηγεσίας, να είναι ταυτισμένη με τις πιο ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές σε Ευρωπαϊκό επίπεδο.

Ποιοι ήμασταν όλοι αυτοί που προτείναμε τα παραπάνω;

Οι δημοκρατικοί, αριστεροί πολίτες,

• που δεν μας αρκούσαν οι αδιέξοδες κορώνες των παραδοσιακών δυνάμεων του χώρου,
• που βλέπαμε τη ζωή μας δεμένη άρρηκτα με το μέλλον των ευρωπαϊκών λαών σε μια ενιαία Ευρώπη,
• που οι μεταρρυθμίσεις και οι διαρθρωτικές αλλαγές θα ήταν το φάρμακο για την αναδιάρθρωση του κράτους με έμφαση στην αυτοδιοίκηση και στη προστασία του περιβάλλοντος, με κυρίαρχο μέλημα την προστασία και διεύρυνση του κοινωνικού ιστού, με την πάταξη κάθε μορφής διαφθοράς σε όλα τα επίπεδα της διοίκησης.

Είμαστε οι πραγματικοί εκφραστές της μεγάλης, στην χώρα μας δημοκρατικής παράταξης. Αυτός είναι και ο στόχος μας, η ανασυγκρότηση αυτού του χώρου.