Ο Ιππόκαμπος του Εγκεφάλου και οι Ψηφοφόροι

   Σύμφωνα με την θεογονία του Ησιόδου μεταξύ των παιδιών της Έριδος ήταν και η Λήθη, μία οντότητα που ταλαιπωρούσε θεούς και ανθρώπους. Στην ανά τον κόσμο διδασκόμενη και συναρπαστική Ελληνική Μυθολογία οι θεοί του Ολύμπου έδειχναν αξιοθαύμαστη φαντασία στους τρόπους με τους οποίους έδειχναν το σκληρό τους πρόσωπο στους θνητούς, άλλοτε εκδικούμενοι, άλλοτε τιμωρώντας τους κι ενίοτε από απλό καπρίτσιο. Μυθικά τέρατα, στερήσεις, ταλαιπωρίες, αρρώστιες, μακροχρόνιες περιπέτειες, όλα αυτά ωχριούσαν μπροστά στην σκληρότερη τιμωρία που μπορεί να υπάρξει ποτέ. Την Λήθη!

Στον χειμώνα της ανθρώπινης ζωής όταν η σάρκα ασθενεί, το πνεύμα βρίσκει παρηγοριά στην αγκαλιά της μνήμης. Μαζί αναχαράζουν τις καλές και τις κακές στιγμές της ζωής. Πού μεγαλώσαμε, τους ανθρώπους που αγαπήσαμε, τα μέρη που είδαμε, οι εμπειρίες μας, όλα παρελαύνουν από μπροστά μας θυμίζοντας την ίδια την ζωή μας. Τι πιο σκληρό, στο λυκόφως της ζωής, από την επίσκεψη της Λήθης, που χωρίς οίκτο έρχεται απλά να μας στερήσει την ύπαρξή μας.

Αλίμονο, όμως κοιτάζοντας γύρω μας βλέπουμε ότι η Λήθη δεν επισκέπτεται τους ανθρώπους μόνο στα γεράματά τους. Κατά πως φαίνεται επέκτεινε την δραστηριότητά της και στις μικρότερες ηλικίες. Δεν εξηγείται αλλιώς.

Οποιοσδήποτε με κοινό νου, και με μία στοιχειώδη παρακολούθηση των πολιτικών πραγμάτων στην χώρα μας μπορεί όχι απλώς να δει αλλά να τυφλωθεί από την λάμψη της κακοδιαχείρισης, της διαφθοράς, του λαϊκισμού, της ατιμωρησίας, της διαπλοκής και της πελατειακής σχέσης πολιτικών και πολιτών.

            Σκοπός αυτού του άρθρου όμως, δεν είναι να εξετάσει τα αίτια και την θεραπεία των παραπάνω. Αυτό που βασανίζει κάποιον και προκαλεί απορία, είναι αυτή η μυστηριώδης λήθη, η συλλογική αμνησία (κάτι σαν Άλτσχάϊμερ), που καταλαμβάνει το εκλογικό σώμα δηλαδή τους πολίτες, και έχει σαν αποτέλεσμα όταν αυτοί μπροστά στην κάλπη ασκούν το εκλογικό τους δικαίωμα, ξεχνούν κάθε πολιτικό, διαχειριστικό ή διοικητικό παραστράτημα της κυβέρνησης που την περασμένη 4ετία επηρέασε έμμεσα ή άμεσα,  αρνητικά την ζωή τους. Είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς για ποιο λόγο, αντίθετα από την εκλογική συμπεριφορά άλλων εθνών, οι Έλληνες ξεχνούν να «τιμωρήσουν» στις εκλογές. Για ποιο λόγο οι πολίτες διστάζουν να ενισχύσουν με την ψήφο τους άλλες παρατάξεις τιμωρώντας αυτούς που απέτυχαν και γιατί οι πολίτες θεωρούν τους εαυτούς τους «αφιερωμένους» ή «κτήμα» κάποιου κόμματος. Ποια μυστηριώδης λήθη δίνει συγχωροχάρτι και γιατί οι ψηφοφόροι ξεχνούν;

            Η απορία μου λύθηκε πρόσφατα, όταν διαβάζοντας ένα ιατρικό άρθρο, έμαθα για τον «ιππόκαμπο του εγκεφάλου». Μία  περιοχή στον ανθρώπινο εγκέφαλο που είναι υπεύθυνη για τη μνήμη, και η οποία μειώνεται σε μέγεθος στα άτομα που παρουσιάζουν υψηλή ποσότητα γλυκόζης στο αίμα τους, με αποτέλεσμα την απώλεια μνήμης. Αυτό λοιπόν πρέπει να είναι η αιτία. Για κάποιο λόγο όταν πλησιάζουν οι εκλογές ο «συλλογικός μας ιππόκαμπος» μικραίνει, ίσως γιατί αυξάνει η γλυκόζη στο αίμα μας, από τις ιαχές νίκης των κομμάτων, από τα αστραφτερά χαμόγελα των υποψηφίων με το «γνωστό επώνυμο - εγγύηση», ή επειδή οι εκλογές μας φαίνονται ένα γλέντι, όπου απλώς μεθάμε πίνοντας και τρώγοντας τις υποσχέσεις των πολιτευτών.

            Αναρωτιέται κανείς, στο «γλέντι» της(ή 6 Μαΐου 2012) πόσοι από τους συνδαιτυμόνες – ψηφοφόρους  θα επιλέξουν παράταξη πέρα από το ατομικό τους συμφέρον; Έστω κι αν υποθέσουμε ότι οι υστερόβουλοι είναι λίγοι, από τους υπόλοιπους πόσοι θα θυμηθούν ότι η επί 20ετία πολύ-εξαγγελθείσα ανάπτυξη δεν ήλθε ποτέ. Πόσοι από τους Έλληνες ψηφοφόρους έχουν επισκεφθεί άλλες Ευρωπαϊκές χώρες για να έχουν μέτρο σύγκρισης με πραγματικά αναπτυγμένες χώρες; Πόσοι έχουν ζήσει στο εξωτερικό για να δουν τι πραγματικά σημαίνει σύστημα υγείας, παροχή υπηρεσιών, δημόσια έργα, εκπαίδευση.

            Πόσοι από τους ψηφοφόρους θα θυμηθούν, ότι παρόλο που η Ελλάδα κατέχει ένα τρομακτικά μεγάλο αριθμό επιστημόνων σε σχέση με τον πληθυσμό της, δεν έχει βιομηχανία, δεν έχει έρευνα, δεν έχει υψηλή τεχνολογία, και οι νέοι μας μαστίζονται από την ανεργία και την ετεροαπασχόληση;

            Πόσοι από τους ψηφοφόρους θα θυμηθούν, ότι το καταρρέων εκπαιδευτικό σύστημα που «φτιάχτηκε» με τις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις της τελευταίας 20ετίας αφαιμάσσει τον οικογενειακό προϋπολογισμό με την άνθιση των φροντιστηρίων και την εξαγωγή των φοιτητών μας στο εξωτερι

κό, παρήγαγε στρατιές από ημιμαθείς απολυτηριούχους δημιουργώντας τεράστια αδιέξοδα στους νέους μας και υποθήκευσε την παραγωγικό

τητα της χώρας για τα επόμενα 50 χρόνια;

            Πόσοι από τους ψηφοφόρους θα θυμηθούν, το φόρο αίματος που πληρώνουν ετησίως οι Έλληνες στους δρόμους που φτιάχνονται από ένα διαβρωμένο και παρωχημένο σύστημα ανάθεσης δημοσίων έργων και πόσοι θα πανηγυρίσουν τα εγκαίνια υπερσύγχρονων γεφυρών που ενώνουν φονικούς καρόδρομους;

            Τα παραδείγματα μπορούν να είναι π

ολλά, το συμπέρασμα όμως σίγουρα μόνο ένα. Οι Έλληνες Ξεχνούν. Στην καλύτερη περίπτωση έχουν επιλεκτική μνήμη. Ίσως βέβαια να είναι και μία υποσυνείδητη συμπεριφορά της ανθρώπινης φύσης. Όλοι μας έχουμε την τάση να θυμόμαστε τα ευχάριστα και να διαγράφουμε από την μνήμη μας αυτά που μας στεναχωρούν. Ο ανθρώπινος όμως πολιτισμός εξελίχθηκε εκμεταλλευόμενος την συλλογική του μνήμη, μαθαίνοντας από την ιστορία του και τα λάθη του προσπαθώντας να μην τα επαναλάβει.

5 ημέρες πριν

5 ημέρες πριν

            Οι εκλογές της (6 Μάη) είναι άλλο ένα από τα σταυροδρόμια που το έθνος μας συναντά κάθε 4 χρόνια. Εκεί ξανά θα πρέπει να επιλέξει την παράταξη που θα κυβερνήσει και θα χαράξει την ιστορία του για τα επόμενα 4 χρόνια. Είναι καιρός να διώξουμε την Λήθη, να θυμηθούμε τι είναι αυτό που έπρεπε να έχουμε από το παρελθόν και τι είναι αυτό που θέλουμε στο μέλλον. Είναι καιρός ΝΑ ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ. 

Γιώργος Εμμ. Ανδρεαδάκης 

Email : andreadakis@gmail.com