Συνείδησή μου ξύπνα…......

Αγαπημένοι φίλοι θέλω να μοιραστώ μαζί σας το απόσπασμα  ενός κειμένου της Σμαρώς Σωτηράκη που θεώρησα άξιο λόγου:

«Συνείδησή μου ξύπνα…

Η ανθρωπότητα καλείται να στραφεί προς τα πνευματικά αγαθά. Η Αλήθεια, η ειρηνική συνύπαρξη όλων των λαών, η αγάπη, η δικαιοσύνη, η αρμονική σχέση μας με τα άλλα είδη της Φύσης αλλά και με τον ίδιο τον πλανήτη μας πρέπει να είναι οι άμεσοι στόχοι του καθενός μας.

Ο άνθρωπος καλείται να χρησιμοποιήσει τη Γνώση, η οποία θα του διευρύνει τη συνείδηση και θα τον οδηγήσει στην Αλήθεια της Αγάπης. Η Δημιουργία μας έχει οπλίσει με αισθήσεις και κριτήρια. Αν τα χρησιμοποιήσουμε με ανοιχτά μυαλά θα καταλάβουμε, ο καθένας ξεχωριστά, τη θέση μας και τη συμμετοχή μας στον σκοπό της εξέλιξης. Πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα στην Ολότητα και, εναρμονισμένοι με τον Δημιουργό μας, να ανακαλύψουμε τη δύναμή μας.

Την εσωτερική Δύναμη της Αλήθειας που θα μας βοηθήσει να μην ενσωματωθούμε στη μάζα αλλά, αντίθετα, ελεύθεροι και συνειδητοποιημένοι, να αποτελούμε ένα υγιές, χρήσιμο στοιχείο της ανθρώπινης εξέλιξης, ένα αυτόνομο κύτταρο του οργανισμού που λέγεται ανθρωπότητα.

Πρέπει να βάλουμε φραγμό στην αλαζονεία και τη ματαιοδοξία που είναι το παιδί της. Η αλαζονεία καταλύει την ιδεολογία, τις αρχές, τις πνευματικές αξίες. Αποζητά μόνο την ικανοποίησή της και παράγει επιθυμίες, οι οποίες, ωστόσο, δεν μετατρέπονται σε πνευματικές φιλοδοξίες. Μόνο αν καταλυθεί η αλαζονεία θα μπορέσουμε να συνειδητοποιήσουμε, να κατανοήσουμε πολλές Αλήθειες, τόσο προσωπικές όσο και Συμπαντικές.

 

Οι ικανότητές μας είναι, αναμφισβήτητα, υπαρκτές καθώς είμαστε εξοπλισμένοι από τον Δημιουργό μας με αυτές, αλλά έγκειται στην ελεύθερη βούλησή μας το αν θα τις αξιοποιήσουμε ή όχι. Η αλαζονεία και η ματαιοδοξία μας αποπλανούν, αποκοιμίζουν τις συνειδήσεις μας, οι οποίες επείγει να ξυπνήσουν. Η αλαζονεία είναι η Κίρκη μας που μας μετατρέπει σε γουρούνια….

 

Τα γεγονότα που εδώ και αρκετό καιρό πρωταγωνιστούν στις ειδήσεις,  εξάρουν τις φοβίες ακόμη και των πιο θαρραλέων ατόμων. Μήπως συμβαίνουν όχι για να μας τιμωρήσει ένας Θεός τιμωρός, όπως κάποιοι πιστεύουν, αλλά αντίθετα επειδή αυτός ο Θεός (δώστε του όποια ονομασία ή μορφή νομίζετε) μας αγαπά και θέλει να μας αφυπνίσει;

 

Μήπως αποτελούν το «ξυπνητήρι» των συνειδήσεών μας, οι οποίες είναι αποκοιμισμένες στη «νιρβάνα» του ετσιθελισμού και του απύθμενου εγωισμού μας που δεν μας επιτρέπει να κατανοήσουμε τις συνέπειες των πράξεών μας;  Μολονότι το απότομο ξύπνημα, ακόμη και της συνείδησης, δεν αρέσει σε κανένα, μήπως στις μέρες μας είναι αναγκαίο;»